Δίπατα τα περισσότερα, εύκολα αναγνωρίζεις ποια δεν είναι εγκαταλελειμμένα από το αν υπάρχει πράσινη ζωή στα μπαλκονάκια τους. Έβλεπα γλάστρες με ανθισμένα γιασεμιά, αρμπαρόριζες να θεριεύουν σε βαμμένους λαδοτενεκέδες, θαύμασα ξεχασμένα καλλωπιστικά σαν τον τηλέγραφο και το γαριδάκι. Και τότε ξαφνικά θαμπώθηκα αντικρίζοντας έναν καταρράκτη από μυριάδες κόκκινα λουλούδια να ξεχύνεται μέσα από τα σφυρήλατα κάγκελα.
Για λίγες στιγμές έχασα την αίσθηση του τώρα, με κυρίευσαν αναμνήσεις από θαμμένες εποχές, καταπράσινες εικόνες από νησιωτικές αυλές και η λησμονημένη αίσθηση πως η αγάπη είναι αστείρευτη. Μετά από λίγο κατάλαβα. Νοσταλγία λέγεται αυτό που έπαθα, το να αναπολείς δηλαδή τα όμορφα χωρίς να ξαναζείς τα δυσάρεστα.
Δυσκολευόμουν να θυμηθώ το όνομα του καλλωπιστικού που πυροδότησε τούτη την αναστάτωση, ο τεχνολογικός υποβολέας όμως γρήγορα έδωσε τη λύση: κοράλλι στα ελληνικά, φυτό-πυροτέχνημα για τους αγγλόφωνους, Russelia equisetiformis στη φυτολογία. Πρόκειται για έναν κρεμοκλαδή θάμνο που κατάγεται από το Μεξικό και τη Γουατεμάλα, αλλά εξαπλώθηκε γρήγορα ως καλλωπιστικό σε περιοχές τροπικού και υποτροπικού κλίματος.
Χρωστάει την επιστημονική τον ονομασία από τη μια στον Αλεξάντερ Ράσελ, Σκωτσέζο ιατρό και φυσιοδίφη τον 18ου αιώνα, από την άλλη στην ομοιότητα που εμφανίζουν οι κατανεύοντες, λεπτεπίλεπτοι βλαστοί του με εκείνους του εκουιζέτου, ενός βοτάνου πιο γνωστού ως πολυκόμπι.
Αν βρει την κατάλληλη θέση και εννοηθεί από τις συνθήκες, αναπτύσσεται γρήγορα μέχρι ύψους τουλάχιστον ενάμισι μέτρου-το καμάρωσα να ξεπροβάλλει θαρρετά πάνω από χαμηλό μαντρότοιχο, στο ίδιο χωριό όπου ανταμώσαμε ξανά. Το κύριο εμπόδιο για την εξάπλωσή του σε ολόκληρη τη χώρα είναι η απέχθεια που νιώθει για το ψύχος, καθώς ζορίζεται αρκετά σε θερμοκρασίες κάτω από 5° C.
Ακόμα και στις περιοχές του ελληνικού νότου, όπου ο παγετός είναι άγνωστο φαινόμενο, κρίνεται αναγκαίο, αν ριζώσει απευθείας στο χώμα του κήπου, να προστατεύεται χειμωνιάτικα με ειδικά υφάσματα. Απλούστερο φυσικά είναι να φιλοξενηθεί σε γλάστρες που μετακινούνται εύκολα, ώστε να ξεχειμωνιάζει σε ζεστό χώρο. Είναι επίσης ιδανικό, λόγω της τάσης των βλαστών του να καμπυλώνουν, να φυτεύεται σε κρεμαστά καλάθια.
Αντιλαμβάνεστε ασφαλώς ότι το κοράλλι υποχώρησε τις τελευταίες δεκαετίες, επειδή ολοένα λιγοστεύει ο ελεύθερος χρόνος που απαιτείται για τέτοιες εργασίες. Κρίμα βεβαίως, γιατί πρόκειται για ένα καλλωπιστικό που σχεδόν κανέναν δεν αφήνει ασυγκίνητο. Σε βορειότερες χώρες μάλιστα, παρότι το κρύο είναι δριμύτερο, ασκεί τέτοια γοητεία και έχει τόσους φίλους, που πλέον κυκλοφορούν και ποικιλίες του με ρόδινα, λευκά, κίτρινα ή πορτοκαλί λουλούδια.
Δεν τις ζηλεύω, το κόκκινο σαν τη φωτιά, φυσικό του χρώμα με συναρπάζει όσο κανένα άλλο. Τα σωληνοειδή του άνθη εμφανίζονται στα μέσα της άνοιξης και η πλούσια ανθοφορία του είναι αδιάκοπη μέχρι τα μέσα τον φθινοπώρου.
Στην πατρίδα του, το κοράλλι συγκινεί τα Κολιμπρί, που ρουφούν το άφθονο νέκταρ του και το επικονιάζουν. Εδώ τον ρόλο τους αναλαμβάνουν οι πεταλούδες, τις οποίες προσελκύει σε σμήνη, και οι μέλισσες-καλό είναι να το γνωρίζετε αυτό αν έχετε λόγο να αποφεύγετε τη στενή επαφή μαζί τους.
ΕΔΑΦΟΣ Μέσο
ΘΕΣΗ Ημισκιερή
ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΟ ΨΥΧΟΣ 2° C
ΠΟΤΙΣΜΑ Τακτικό
ΕΠΟΧΗ ΑΝΘΙΣΗΣ Μάιος-Σεπτέμβριος
