12.6.25

Πασιφλόρα

Όταν ο Δομινικανός μοναχός Σιμόν Παρλάσκα, στην αυγή του 17ου αιώνα, ευρισκόμενος σε αποστολή προσηλυτισμού εντός του κατακτημένου Περού, αντίκρισε για πρώτη φορά μιαν ανθισμένη Πασιφλόρα (Passiftora incarnata), κεραυνοβολήθηκε. Γονάτισε αμέσως ευλαβικά και προσευχήθηκε μεγαλοφώνως κι ύστερα έπεσε σε παραλήρημα.

Όταν συνήλθε, ερμήνευσε στους σαστισμένους ιθαγενείς τα θεόσταλτα σημάδια που αναγνώρισε πάνω στο «άνθος των Παθών». Η μοβ παραστεφάνη είναι το ακάνθινο στεφάνι πού οι Ρωμαίοι στρατιώτες φόρεσαν στο κεφάλι τον Ιησού, οι πέντε στήμονες αντιπροσωπεύουν τα ισάριθμα τραύματα στο σώμα Του, ενώ οι τρεις στύλοι με τα ευμεγέθη στίγματα είναι τα καρφιά του σταυρικού μαρτυρίου.

Οι Ινδιάνοι κούνησαν συγκαταβατικά το κεφάλι τους, χωρίς να πειστούν για το «θαύμα». Αντιρρήσεις βεβαίως δεν τόλμησαν να εκφέρουν. Όταν, όμως, το καλοκαίρι του 1605 το σταλμένο από τις νέες κτήσεις φυτό άνθισε, ο Πάπας Παύλος Ε' διέκρινε, ως θεολογικώς πιο καταρτισμένος, επιπλέον σημάδια. Οι αναρριχητικές έλικες του φυτού αντιπροσωπεύουν έτσι τα μαστίγια των βασανιστών Του και τα τρίλοβα φύλλα τις λόγχες τους.

Ουδείς ηδύνατο πλέον να αμφισβητήσει ότι ο εκχριστιανισμός και το αιματοκύλισμα του Νέου Κόσμου ήταν θεϊκό θέλημα, ενώ επίσης δόθηκε εντολή σε όλα τα καθολικά τάγματα να καλλιεργούν το όμορφο αναρριχητικό στα μοναστήρια τους. Στη χώρα μας ρίζωσε πρώτη, στα τέλη του 19ου αιώνα, η καταγόμενη από τη Βραζιλία Passiftora caerulea με τα πανέμορφα λουλούδια.

Η λόγια μετάφρασή της σε «παθανθές» φυσικά δεν υιοθετήθηκε από τον λαό, επινοήθηκε λοιπόν, λόγω της δηλωτικής εμφάνισης των ανθέων, ο όρος «Ρολογιά» που πλέον περιγράφει όλα τα είδη τον γένους που ευδοκιμούν στη χώρα μας. Στα ελληνικά φυτώρια βρίσκουμε κυρίως την προαναφερθείσα Ρ. caerulea, αλλά και την P. edulis που καλλιεργείται σε αρκετές τροπικές χώρες για την παραγωγή ενός λίαν αρωματικού καρπού που εισάγεται στην Ελλάδα με το πορτογαλικό του όνομα, μαρακούγια.

Και τα δύο είδη αναρριχώνται ταχύτατα σε μεγάλο ύφος και καλύπτουν με το πυκνό τους φύλλωμα φράχτες και πέργκολες, αρκεί να τους προσφέρεται η απαραίτητη στήριξη, μια ηλιόλουστη θέση, έδαφος με καλή αποστράγγιση, συχνό πότισμα και μηνιαία (από άνοιξη έως φθινόπωρο) λίπανση. Στη γλάστρα βεβαίως δεν μπορούν να αναπτυχθούν πολύ, αν πάντως ζείτε σε περιοχές που κάνει δυνατούς παγετούς, δεν έχετε άλλη επιλογή από αυτήν.

Θα πρέπει τότε μάλιστα να τις μεταφέρετε χειμωνιάτικα σε προστατευόμενο χώρο, αλλιώς είναι πολύ πιθανό το φυτό να πεθάνει από τη ρίζα τον. Στο ορεινό αγρόκτημά μου καλλιεργώ το είδος Ρ. incarnata, επειδή το υπόγειο τμήμα του αντέχει μέχρι τουλάχιστον τους -10° C. Δεν θα δυσκολευτείτε, αν το επιθυμείτε, να βρείτε τους σπόρους του στο Διαδίκτυο.

Αποξηραίνω τα άνθη και τα φύλλα του για να πίνω το έγχυμά τους σε περιόδους που έχω έντονο άγχος ή ανήσυχο ύπνο. Η καταπραϋντική τους επίδραση είναι αναντίρρητη, συνηγορούν υπέρ αυτού η σύγχρονη φυτοθεραπεία αλλά και οι θεραπευτές των Μάγια που τα μεταχειρίζονταν για να χαρίζουν γλυκά όνειρα σε όσους βασανίζονταν από εφιάλτες.

ΕΔΑΦΟΣ Μέσο
ΘΕΣΗ Ηλιόλουστη
ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΟ ΨΥΧΟΣ 40C
ΠΟΤΙΣΜΑ Τακτικό
ΕΠΟΧΗ ΑΝΘΙΣΗΣ Ιούνιος-Σεπτέμβριος