Η λύση είναι απλή: τη φυτεύουμε σε μέρος που σκιάζεται τις μεσημεριανές ώρες, ενώ στις μεγάλες ζέστες ποτίζουμε και ψεκάζουμε καθημερινά. Επίσης δεν λειτουργεί υπέρ της το γεγονός ότι στα ελληνικά φυτώρια βρίσκουμε κατά κανόνα ποικιλίες μόνο ενός είδους (Hydrangea macrophylla), που παράγει ταξιανθίες λευκές ή σε παστέλ αποχρώσεις του ρόδινου και του κυανού.
Πολυφορεμένες εκδοχές δηλαδή για όσους ελκύονται από την ποικιλομορφία και αγαπούν τις εκπλήξεις. Κάτι φαίνεται να αλλάζει όμως, καθώς βλέπω ήδη σε ελληνικούς κήπους την ορτανσία (Η. paniculata) με τις σε σχήμα κώνου ταξιανθίες, που ξεκινούν το χρωματικό ταξίδι τους από το κρεμ, για να καταλήξουν στα τέλη του καλοκαιριού στο ερυθρό.
Αναμφισβήτητα όμως, ο κυριότερος λόγος που η ορτανσία δεν βρίσκεται πολύ ψηλά στη λίστα με τα αγαπημένα μας καλλωπιστικά είναι ότι η πλειονότητα όσων τη φιλοξένησαν κάποτε στο μπαλκόνι ή στον κήπο τους απογοητεύτηκαν από τη θλιβερή κατάληξη της σχέσης που ανέπτυξαν μαζί της. Αιτία γι' αυτό είναι ότι, μαζί με τη γαρδένια, την αζαλέα και μερικά ακόμα «δύσκολα» φυτά, η ορτανσία ανήκει στην ομάδα των οξύφιλων, τα οποία χρειάζονται όξινο χώμα για να προκόψουν.
Αλλιώς, αν δηλαδή δεν ριζώσει σε καστανόχωμα ή σε ειδικό φυτόχωμα, τα φύλλα της σύντομα εμφανίζουν «χλώρωση», κιτρινίζουν δηλαδή, ενώ τα νεύρα παραμένουν πράσινα. Αν δεν ανταποκριθούμε άμεσα σε αυτά τα συμπτώματα, η ορτανσία γρήγορα μαραίνεται. Λιπαίνουμε λοιπόν με χηλικό σίδηρο ή, ακόμα καλύτερα, προληπτικώς, άπαξ μηνιαίως από την άνοιξη, με θειικό σίδηρο, πάντοτε αργά το απόγευμα και ποτίζουμε μετά καλά.
Οι φιλοπαίγμονες κηπουροί ας θυμούνται επίσης ότι, κάνοντας πιο όξινο το έδαφος (κυκλοφορούν ειδικά σκευάσματα), η ορτανσία ανταποκρίνεται με βαθμιαία μεταβολή στο χρώμα των ταξιανθιών της, από ρόδινο δηλαδή σε γαλάζιο ή ακόμα και βιολετί.
ΕΔΑΦΟΣ 'Οξινο/Γόνιμο
ΘΕΣΗ Ημισκιερή/Σκιερή
ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΟ ΨΥΧΟΣ -15° C
ΠΟΤΙΣΜΑ Μέτριο
ΕΠΟΧΗ ΑΝΘΙΣΗΣ Μάιος-Ιούλιος
Αφορούν το Hydrangea macrophylla
