Ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Κομνηνός ανέθεσε την κατασκευή της το 1152, και το τελικό αποτέλεσμα αποτελεί ένα θαυμάσιο δείγμα συνδυασμού βυζαντινής και κωνσταντινουπολίτικης μαεστρίας στην αρχιτεκτονική. Ο τεράστιος κεντρικός τρούλος που συνδυάζεται με τέσσερις μικρότερους μοιάζει σαν να κρέμεται στον αέρα, ενισχύοντας έτσι το αίσθημα του δέους και της κατάνυξης για όσους βρίσκονται μέσα στον ναό.
Το όλο θρησκευτικό αίσθημα τονίζεται ακόμα περισσότερο από τις μεγάλων διαστάσεων τοιχογραφίες που αν και ξεθωριασμένες είναι άκρως υποβλητικές. Το μοναστήρι διαθέτει και μια οχυρωματική περίμετρο με τείχη και πύργους, δημιουργώντας έτσι ένα επιβλητικό σύμπλεγμα αρχιτεκτονικής και μακραίωνης ιστορίας.
