Τα σχολεία όλων των βαθμίδων, όπως το Τοσιτσαίο-Πρατσίκειο Δημοτικό και το Αβερώφειο Γυμνάσιο-Λύκειο, όχι μόνο ουσιαστικά, αλλά και συμβολικά και σημειολογικά παραπέμπουν στη μόρφωση, την καλλιέργεια και την εκπαιδευτική προοπτική της μικρής πολιτείας των Αιγυπτιωτών Ελλήνων, ακόμα κι όταν το ελληνικό κράτος ξεχνά πως οι απανταχού ομογένειες επιζητούν στήριξη και όχι κολακείες. Εργαστήρια Χημείας, Φυσικής και ένα σύγχρονο γυμναστήριο ικανοποιούν τις εκπαιδευτικές ανάγκες των σύγχρονων μαθητών.
H αίθουσα της φιλαρμονικής παραμένει ένας μαγευτικός χώρος όπου τα πανέμορφα μουσικά όργανα και τα ιερά κειμήλια των Αλεξανδρινών προγόνων κοσμούν τους τοίχους, υποδαυλίζοντας συναισθήματα για μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί. Και βέβαια, μην ξεχάσουμε τα αθλητικά μας στάδια: του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, του βόλεϊ, του τένις, του πινγκ πονγκ με την κλειστή αίθουσα, όλα μα όλα να σηματοδοτούν, ακόμα και με ελάχιστους αθλητές, πως σημασία δεν έχει πόσοι μείναμε, αλλά ποιοι μείναμε.
Ο Οίκος Ευγηρίας «Μάννα» αντιπροσωπεύει τον σεβασμό των νεότερων γενεών προς τις παλαιότερες, εκείνες που κάποτε μεγαλούργησαν και δημιούργησαν την πάλαι ποτέ ένδοξη παροικία του Ελληνισμού στην πόλη του Αλεξάνδρου, της Υπατίας, του Καβάφη. Παραδίπλα στέκεται ένα θέατρο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τις λυρικές σκηνές οιασδήποτε ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, ευεργεσία της αείμνηστης οικογένειας Σαλβάγου. Σε διπλανό χώρο λειτουργούν οι κοινοτικοί ξενώνες, τους οποίους με μεράκι και αγάπη περίσσια φροντίζει η διευθύντρια κυρία Ελένη πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.
'Ολα αυτά είναι το Ελληνικό Τετράγωνο, με προεξάρχουσα θεσμική παρουσία την ελληνική κοινότητα. Αυτή παρέχει το οξυγόνο για να διατηρείται το κτιριακό και έμψυχο υλικό μιας σπουδαίας κληρονομιάς, με δότη τον ευεργετισμό των προγόνων μας και παραλήπτη τις σημερινές και επόμενες γενιές. 'Ολα συνθέτουν έναν καμβά επάνω στον οποίο αποτυπώνεται πλήρως το μεγαλείο του παρελθόντος σε συνδυασμό με τη λαβωμένη τρέχουσα εποχή.
Μια εποχή της οποίας τα πληθυσμιακά νούμερα παίρνουν την κατιούσα, αλλά το πείσμα των εναπομεινάντων ενδυναμώνει την προοπτική της διατήρησης του Ελληνισμού και της πνευματικής ταυτότητας των Αλεξανδρινών παροίκων Αυτό το αισθάνεσαι σε κάθε βήμα σου μέσα στο Ελληνικό Τετράγωνο. Στο Εντευκτήριο με τα γευστικά πιάτα της Αντιγόνης και την ευγένεια των υπαλλήλων στο Προσκοπείο, καθώς τα παιδιά βιώνουν τον εθελοντισμό μέσω του προσκοπισμού. Ετσι μεγαλώνουμε στο σπίτι μας, στο Τετράγωνο της Ελληνικής Κοινότητας.
Μιας κοινότητας που γεννήθηκε από τον πόθο των παλαιοτέρων να συνδέονται με τη μητέρα πατρίδα και συνεχίζει να υφίσταται επειδή κάποιοι μέχρι και τώρα εξακολουθούν να φυλάττουν όχι Θερμοπύλες, αλλά την ίδια την Αλεξάνδρεια, δίχως εισαγωγικά και υπολογισμούς. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, «είναι αλλιώς να είσαι Αλεξανδρινός».
