'Οπως τα σκεφτόμουν όλα αυτά, θυμήθηκα μια ιστορία της αρχαίας Αθήνας, από την εποχή που είχε εγκατασταθεί σε αυτή μακεδονική φρουρά. Μια μέρα, κάποιος ανήγγειλε στους Αθηναίους πως ό Μέγας Αλέξανδρος είχε πεθάνει. Ο ρήτορας και πολιτικός Δημάδης, ηγέτης της φιλομακεδονικής παράταξης, προσπάθησε να συγκρατήσει τους συμπολίτες του από ριψοκίνδυνες ενέργειες αποτίναξης του ζυγού, λέγοντας έξυπνα πως, αν αυτό ήταν αλήθεια, ολόκληρη η οικουμένη θα είχε καλυφθεί από τη δυσωδία του.
Φυσικά, δεν κατόρθωσε να γλιτώσει τους Αθηναίους από μια νέα ταπεινωτική ήττα. Υποψιάζομαι λοιπόν πως κάτι, από ιστορικής σκοπιάς μεγάλο και τρανό, τίναξε τα πέταλα και η αποφορά του σύντομα θα γίνει αντιληπτή απ' όλους. Τι οφείλουμε να κάνουμε; Να τηρούμε τα δέοντα μέτρα προστασίας από καταπτώσεις και σεισμούς, να φοράμε δηλαδή διαρκώς κράνος και να κρατάμε πάντοτε μια σφυρίχτρα στην τσέπη μας.
'Οσον αφορά πάλι το ζήτημα της δυσοσμίας, θα σας αποκαλύψω πού καταφεύγω όταν πια γίνεται ανυπόφορη και ίσως βρείτε ενδιαφέρουσα την πρότασή μου. Στη βάση των δύο δοκών που στηρίζουν τη μικρή ξύλινη πέργκολα που κάποτε έστησα, τοποθέτησα, σε μεγάλες γλάστρες, ένα από τα πιο ευωδιαστά καλλωπιστικά φυτά που βρίσκει κανείς στα φυτώρια.
Ονομάζεται στεφανωτή (Stephanotis flοribunda) και είναι ένα πολυετές αναρριχητικό που ψηλώνει σχετικά αργά-μέσα σε λίγα χρόνια, πάντως, το γυαλιστερό του φύλλωμα κάλυψε ολοκληρωτικά τα δίμετρα πλευρικά καφασωτά της κατασκευής μου. 'Ολο το καλοκαίρι και μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου γεμίζει από λευκά, αστεροειδή και κηρώδη άνθη που ευωδιάζουν έντονα, θυμίζοντας κάτι ανάμεσα σε γιασεμί και κρίνο.
Όταν φτάνω στα όριά μου, κάθομαι στο παγκάκι, παίρνω βαθιές αναπνοές και η τόσο απολαυστική αίσθηση γίνεται γέφυρα προς έναν φανταστικό κόσμο, όπου ωμότητα και ανθρωποθυσία είναι έννοιες άγνωστες. Μόλις νιώσω ότι επανήλθα στην αρχική μου ρύθμιση, της ηρεμίας εννοώ, είμαι πια έτοιμος να αντέξω πολλά, ακόμη και όσα ενοχλούν την ευαίσθητη όσφρησή μου.
Κανένα φυτικό θαύμα, βέβαια, δεν συμβαίνει από μόνο του, όλα απαιτούν γνώση και επιμονή. Η στεφανωτή κατάγεται από ορεινές περιοχές της Μαδαγασκάρης, όπου η υγρασία είναι μονίμως αρκετά υψηλή και οι θερμοκρασίες, χειμώνα-καλοκαίρι, ήπιες. Την πρώτη φορά που δοκίμασα να την καλλιεργήσω, αγνοούσα τούτες τις λεπτομέρειες και έτσι, αφού αρχικώς μαράθηκαν τα φύλλα της, εκτεθειμένη όπως την άφησα στον ήλιο, τελικά την έχασα με τα πρώτα κρύα.
Στη δεύτερη προσπάθεια επέλεξα καλύτερα τη θέση, ώστε να σκιάζεται τις μεσημεριανές ώρες και να προστατεύεται από τους δυνατούς ανέμους. Διαπίστωσα επιπλέον ότι τους ζεστούς μήνες ανταποκρίνεται πολύ θετικά στον καθημερινό ψεκασμό με φιλτραρισμένο νερό, πρέπει όμως αυτός να γίνεται αφότου σουρουπώσει.
Φροντίζω επίσης, επειδή η μεταφορά της σε εσωτερικό χώρο είναι πια αδύνατη, να την προστατεύω εγκαίρως, πριν η θερμοκρασία πέσει κάτω από τους 6 βαθμούς Κελσίου, με ειδικό αντιπαγετικό ύφασμα. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, πως το «γιασεμί της Μαδαγασκάρης», όπως αλλιώς ονομάζεται, είναι φυτό που σχετικά εύκολα ευδοκιμεί στη γλάστρα, ενώ, για να επιβιώσει στον κήπο, όπου βέβαια θα αναπτυχθεί πολύ περισσότερο, χρειάζονται κόποι και αυστηρός προγραμματισμός.
ΕΔΑΦΟΣ Γόνιμο
ΘΕΣΗ Ημισκιερή
ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΟ ΨΥΧΟΣ 6" C
ΠΟΤΙΣΜΑ Τακτικό
ΕΠΟΧΗ ΑΝΘΙΣΗΣ Μάιος-Οκτώβριος
